Adana’daki faciayı gördünüz mü bilmem. Kendisinden uyuşturucu parası isteyen ve vermeyince döner bıçağıyla saldıran evladını bir şarjör mermi boşaltarak öldürdü bir polis baba.

Denildi ki “bu adam polis, döner bıçağıyla saldıran evladını etkisiz hale getirmesinin bin türlü yolu var. Bacağına sıksaydı keşke.”

Pekâlâ bacağına sıkabilir, omzuyla düşürebilir, başka şeyler yapabilirdi o baba evladını öldürmek yerine. Ama anladığım kadarıyla o noktada hiçbir “keşke”si kalmamış o babanın.

Bu nedir? Bu şudur: Oğlunu, öz evladını vuracak raddeye gelen bir babanın oğlundan hiçbir umudu kalmamıştır. Çünkü geride bir “oğlu” kaldığını düşünmeyi bırakmıştır o baba. Yanlış anlaşılmasın. Babayla empati yapmaya çabalamıyorum. O “keşke”nin niye kalmadığını izaha çalışıyorum.

Sentetik uyuşturucuların yani bonzainin, AM’nin, peçetenin (aslında hepsi de aynı etken maddelerin çeşitlemesi) insana yaptığı en temel etkilerden biri sadece kullanınca değil, kullanmayı istediğinde de insanı insanlıktan çıkarması.

Şurası muhakkak. Sentetik uyuşturucular bağımlılık bakımından en tehlikeli uyuşturucu grubu. Erişim için katil........

© Yeni Şafak