Takvim yaprakları yine tükendi. İnsanlık, koca bir yılı daha geride bırakmaya hazırlanıyor. Bu gece, yani 31 Aralık gecesi, dünyanın büyük bir kısmı havai fişekler, ışık gösterileri, konfetiler ve k

utlamalar eşliğinde “zamanı” bir kez daha geçmişe gömecekler.

Yıl sonları, rakamların konuştuğu zamanlardır. Kim ne kazandı, kim ne kaybetti, hangi hedef tutmadı, hangisi revize edildi....

Misal, parasını ocak ayında altına yatıranlar mı kârlı yoksa borsada kalanlar mı?

Herkesin bir hesabı var. Ajandalar kapanır, takvimler yenilenir,

“Nasıl bir yıldı?” sorusu mutlaka sorulur.

Yeni yıl yeni hayaller, hedefler, yatırımlar demek. Zaman imkândır.

***

Oysa

zaman, Gazze’de çoktan öldürüldü.

Biz 2026’ya girmek için geri sayım yaparken, soğuğun ve açlığın kol gezdiği Gazze’de anneler, çocuklarının nefes alabilmesi için dakikaları sayıyor.

Bu yılın sonunda kendimize sormamız gereken en yakıcı soru şu olmalı:

Neyi kutluyoruz ve nelerin hesabını yapıyoruz?

Gazze’de bebekler açlıktan ölürken,

biz hangi "yeni” ve “mutlu” yıldan bahsedebiliriz?

Geride kalan yıldan takvim yaprakları düşerken Gazze'nin çocukları da toprağa düştü. Ajandalar kapanırken, Gazze'de toplu mezarlar açıldı. Dünya “normalleşmeleri” konuşurken Gazze yerle bir edildi.

Bu yılı havai fişeklerle uğurlamak,........

© Yeni Şafak