Kontrol illüzyonu ve vazife ahlâkı

Modern insanın en büyük iddialarından, yanılgılarından biri, her şeyi kontrol edebileceğine, süreci yönetirse sonucu da garanti edebileceğine inanmasıdır.

Modern insan, akıl, bilgi, teknoloji ve iyi bir planlama ile hayatı kusursuz hâle getireceğini zannetti. Süreci de sonucu da kendinden bildi. Çocuklarını mükemmel yetiştireceğini, şehirleri, toplumları kusursuz inşa edeceğini vehmetti.

Kişisel gelişim adı altında sürekli “O yaptı, sen de yapabilirsin’’ illüzyonu pompalandı. Onun kişisel şartları, çevresel faktörü ve en önemlisi nasibi… yok sayıldı.

Sosyal medya mecralarına baktığınızda eksikliği, kusuru, belirsizliği hatta başarısızlığı hayatın tamamen dışına çıkarma iddiasını daha da net görüyoruz. Hemen her paylaşım mutlu, başarılı, en lezzetli yemeği yapan, en iyi tatile giden, hasılı her şeyin en iyisini bilen, yaşayan insanlar ile kuşatılmış…

Aslında modern insan, kocaman bir illüzyonun içine hapsetmiş kendini…

Oysa başarı kadar başarısızlık, sağlık kadar hastalık, mutluluk kadar mutsuzluk, keyif kadar can sıkıntısı da hayata dair…

ÇOCUKLARIMIZIN (HÂŞÂ) ALLAH’I DEĞİLİZ

Modern insan, en büyük yanılgıyı da çocuk yetiştirirken yaptı.

Çocukları için, kendince en iyi okulları, en iyi öğretmenleri seçti. Çocuğunun, gününü dakikalarına kadar planladı. Maddi, manevi tüm imkânlarını zorladı. Fedakârlık etti. “Ben çektim o çekmesin, ben görmedim o görsün” dedi. Kendince her şeyi baştan sona kontrol etti. Pedagojinin sınırlarını zorladı.

Her şeyi planladığında, kontrol ettiğinde sonucun mutlaka istediği, planladığı gibi olacağına inandırıldı.

Başarı tanımı bile değişti. Akademik başarıyı, kariyeri “insan olma’’ vasfının da üzerine koydu.........

© Yeni Şafak