menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Çocukları kimden koruyacağız?

5 0
12.11.2026

Bir çocuğun en güvenli olması gereken yer neresidir?

Evi mi? Okulu mu? Ailesinin yanı mı?

Bu soruya vereceğimiz cevap aslında çok açıktır. Çocuk, hayatının her alanında güvende olmalıdır.

Ancak son dönemde yayımlanan araştırmalar, üzerinde ciddi biçimde düşünmemiz gereken bir gerçeği yeniden gündeme getiriyor: Çocukların korunması yalnızca onları yabancılardan ve dışarıdaki tehlikelerden uzak tutmakla sağlanamıyor.

Saha Araştırmaları Merkezi'nin (SAMER) 2026 yılının temmuz, ağustos ve eylül aylarını kapsayan raporunda, basına yansıyan 248 çocuk mağdur kaydı incelendi.

Bu kayıtların yüzde 25'i darp ve yaralama, yüzde 10,5'i ise cinsel istismar kategorisinde yer alıyor.

Daha da düşündürücü olan, şiddetin yalnızca yabancı kişilerle sınırlı olmaması. Raporda arkadaşlık ilişkileri, okul ve iş çevresi ile aile içindeki kişiler de fail kategorileri arasında bulunuyor.

Elbette burada önemli bir bilimsel sınırlılık var. Bu araştırma, basına yansıyan olayları inceliyor. Dolayısıyla rakamlar Türkiye'de yaşanan bütün vakaları temsil etmiyor. Üstelik kayıtların yüzde 67,7'sinde failin mağdurla yakınlık derecesi bilinmiyor.

Ancak bu sınırlılık, araştırmanın işaret ettiği soruyu önemsiz hâle getirmiyor.

Bir çocuğu korumakla sorumlu olan çevreler, görevlerini ne kadar yerine getiriyor?


Şiddet yalnızca fiziksel değildir


Çocuğa yönelik şiddet denildiğinde çoğumuzun aklına ilk olarak darp ve yaralama geliyor.

Oysa çocuğun sürekli aşağılanması, korkutulması, tehdit edilmesi, ihtiyaçlarının ihmal edilmesi veya cinsel istismara maruz bırakılması da çocuk haklarının ağır biçimde ihlal edilmesidir.

Bazen bir çocuğun yaşadıklarını anlayabilmek için vücudundaki yaralara değil, davranışlarındaki değişime bakmak gerekir.

Okula gitmek istemeyen, belirli kişilerden korkan, içine kapanan veya daha önce göstermediği davranış değişiklikleri yaşayan bir çocuk bize bir şey anlatmaya çalışıyor olabilir.

Bu belirtiler tek başına şiddet veya istismar kanıtı değildir. Fakat dikkatle değerlendirilmesi gereken uyarılardır.

Önemli olan, çocuğun konuşmasını beklemekten ibaret olmayan bir koruma anlayışı geliştirmektir.


Okullar yalnızca eğitimden sorumlu değildir


SAMER'in raporunda özellikle darp ve yaralama kayıtlarında okul ve iş arkadaşlarıyla ilişkili fail kategorisinin dikkat çekmesi, akran şiddetinin üzerinde durulması gerektiğini........

© Yeni Mesaj