Bu ortam maddî Medresetü’z-Zehra’yı kuvveden fiile çıkarır. Sâri hastalık olan istibdadın zayıfladığı oranda fıtrî olarak şekillenebilen demokratik bir taleple hayatlanan bu insanî değer, atanmış pasif bir idare yerine ortak aklın ve şahs-ı manevînin hâkim olduğu dinamik yapısıyla, ancak hürriyet ve meşveret zemininde yükselir. Resmî ideolojilerin hüküm sürdüğü hürriyetsiz/meşveretsiz toplumlarda, hürriyet ve meşveret temelli bir maddî Medresetü’z-Zehra’nın tesisi müşkil, belki imkânsızdır.

Medresetü’z-Zehra, fen bilimlerinin yanında din derslerinin okutulduğu yahut Risale-i Nurların okutulacağı sınıfların olduğu bir okul değil, müspet ilimlerin işlendiği ders metinlerine, Risale-i Nur referanslı Esmâ taliminin kombine edildiği bir sistemdir. Bediüzzaman Hazretleri’nin patentini taşıyan bu projede kâinattaki hiçbir unsur manasız ve gayesiz boşlukta değildir, yaratıcı ile ilişkilendirilmiştir. Vahdetinin muktezası, bütün mevcudat atkı ipleri gibi hadsiz münasebetler ile birbirine bağlanmıştır. Fıtrat, kâinatın sırlarını açacak bir anahtarla (ene) techiz edilip varlıklar arasındaki intizam bağlarını -bir yapboz gibi- bulmaya ve anlamaya sevk edilmiştir.  Yalnız “ne ve nasıl” üzerine değil “kim ve ne niçin”i anlamak hayatı boyunca öğrendiği her türlü malumatı yaratıcının isim ve sıfatları hesabına çevirmeye, malumatını marifete dönüştürme çalışması, insanın en büyük imtihanıdır. Kur’ân-ı Kerîm’in her ayetinde tevhid, haşir, nübüvvet ve adalet-ibadetten oluşan 4 temel mesajın bir arada bulunması gibi, dersler de İlâhî mesajlara açılacak şekilde işlenir. 

Fenler, Hakîm isminin birer tecellisinden ibaret kanunlar topluluğudur. Materyalist ve pozitivist eğitim maneviyata kör olduğundan, ilmi marifetten koparmış, fen ile dini birbirine zıt iki unsur gibi göstermiştir. Oysa Medresetü’z-Zehra anlayışında fennî bilgiler kuru birer odun........

© Yeni Asya