Son günlerde çocukların çocuklara saldırdığı haberleri izlerken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Biz çocuklarımızı neye hazırlıyoruz; hayata mı, hayatın bütün zorluklarından uzak bir konfora mı?

Bir çocuğun eline pahalı bir telefon, bol harçlık, sınırsız özgürlük verip “Ben yaşayamadım, sen yaşa” demek gerçekten sevgi mi? Yoksa farkında olmadan geleceğin mutsuz, doyumsuz ve öfkeli yetişkinini mi yetiştiriyoruz?

Her istediği alınan çocuk, bir süre sonra istemeyi değil, her istediğinin hakkı olduğunu düşünmeyi öğreniyor. Beklemeyi bilmiyor. “Hayır” duymuyor. Kaybetmeye tahammül edemiyor. Peki, okulda karşısına istediği olmadığında ne yapacak?

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Şiddet yalnızca okul kapısında, sokakta ya da bir ekranın içinde başlamıyor. Bazen evde kurduğumuz bir cümlede, çocuğun yanında........

© Yeni Ankara