3 Kasım 2002 seçimleri, Türkiye siyasi tarihinin en önemli kırılma noktalarından biriydi. Bugün AK Parti'nin 24 yıllık iktidarını konuşurken bu iktidarın hangi şartlarda doğduğunu ve önünü açan siyasi gelişmeleri de hatırlamak gerekiyor. Çünkü o gün ortaya çıkan sonuç, yalnızca bir partinin seçim başarısı değildi. Bir dönemin siyasetçilerinin, partilerinin ve siyasi dengelerinin neredeyse tamamının tasfiye edildiği yeni bir dönemin başlangıcıydı.

Bu hikâyenin başlangıcında Devlet Bahçeli'nin erken seçim çağrısı var.

1999 seçimlerinden sonra DSP, MHP ve ANAP'ın oluşturduğu koalisyon hükümeti, 2001 ekonomik krizinin ardından ciddi biçimde yıpranmıştı. Başbakan Bülent Ecevit'in sağlık sorunları, DSP içerisindeki ayrışmalar ve koalisyon ortakları arasındaki anlaşmazlıklar hükümetin geleceğini tartışmalı hâle getirmişti. Ancak seçimlerin normal takvimi 2004 yılıydı.

7 Temmuz 2002'de Devlet Bahçeli, Bursa Keles'teki Kocayayla Türkmen Kurultayı'nda beklenmedik bir çıkış yaparak erken seçim istedi. Üstelik seçim tarihini de kendisi açıkladı: 3 Kasım 2002.

Koalisyon ortakları bu çağrıya direnemedi. 31 Temmuz'da Meclis'te yapılan oylamada 449 kabul oyuyla erken seçim kararı alındı. Böylece Bahçeli'nin çağrısıyla koalisyonun sonu hazırlanmış oldu.

Fakat seçim sonuçları, bu kararı alanlar açısından da beklenmedik bir tablo ortaya çıkardı.

18 partinin yarıştığı seçimde AK Parti yüzde 34,28 oyla 363 milletvekili çıkarırken CHP yüzde 19,40 oyla 178 milletvekili kazandı. Dokuz bağımsız milletvekili de Meclis'e girdi. Geri kalan partilerin tamamı yüzde 10 barajının altında kaldı.

1999 seçimlerinde yüzde 22,19 oy alan DSP yüzde 1,22'ye, yüzde 17,98 oy alan MHP yüzde 8,34'e, yüzde 13,22 oy alan ANAP yüzde 5,13'e gerilemişti. DYP yüzde 9,55'te, Genç Parti yüzde 7,25'te, DEHAP yüzde 6,23'te kaldı. Saadet Partisi yüzde 2,48, Yeni Türkiye Partisi yüzde 1,15, Büyük Birlik Partisi yüzde 1,02, Yurt Partisi yüzde 0,94 oy........

© Yeni Ankara