Büyük işleri konuşmaktan küçük işlere bir türlü sıra gelmiyor. Oysa biz küçük küçük birçok kıymetli iş ve faaliyetten yapılıyoruz. Taa çocukluğumuzdan beri bu küçük işler -bir binanın kum tânelerinden oluşması gibi- birike birike şahsiyetimizi meydâna getiriyor. Bir medeniyetin güzelliği de daha çok böylesi “küçük işler”de ışıldıyor. Yazar Kemal Ural’ın o pek güzel kitap ismi gibi, aslında “Küçük Şey Yoktur”. Belki ehemmiyetini idrâk edemeyerek küçük sandığımız şeyler var. 

Bugün kıymetli dostum Ahmet Kemal Öncü Bey’in tam da duygularıma denk düşen bir yazısını okuyucularımla paylaşmak istiyorum. Yazı o kadar güzel ki, iki dostun arasında kaybolup gitmesine gönlüm râzı olmadı. Sizin de bu yazıda kendinizi bulacağınızı zannediyorum. 

Bendeniz küçük işlerin adamıyım. 

Büyük işler başımı döndürüyor nedense. 

“Kocaman(!)” meselelerin gölgesinde kalmış, basit ama hayatî problemleri çözen o sessiz kahramanları kendime daha yakın hissediyorum. 

Hatta daha çok saygı duyuyorum.

Mesela ömrü boyunca memleketi kurtarıp duranlardan daha çok “bir yetimin gönlünü alanları takdir ediyor, yaz ya da kış, penceresinin önüne gelen kuşlarla dost olan o zarif kalplileri daha çok seviyorum.

Sessizce bir fakiri kollayıp........

© Yeni Akit