Geçen zaman geri gelmiyor. Giden dakikalar da gelmiyor, insanlar da anılar da...

Hep beraber olacakmış gibi hissettiğimiz nice insanlar hiç beklemediğimiz şekillerde hayatımızdan çıkıp gidebiliyor.

Bir kişinin varlığını onu kaybedince anlamak insanoğluna verilen en büyük cezadır belki de. Herkes elbet kaybeder ama kıymetini bilmek bizim elimizde değil midir? Vedalaşmadan bitirilen ilişkiler canımızı daha çok yakmaz mı?

Her an kaybetme korkusuyla yaşamalıyız sevdiklerimizi. Birine sarılırken onun son olabileceğini de bilmeyiz çünkü. Düşünmek istemeyiz hep yanımızda olan dostlarımızı bir gün hiç göremeyecek olma fikrini.

Hayat bu ya! En düşkün olduklarımızı koparır bizden. Bazen kimsenin görmediği bağlardır kopan, bazense ölümdür ayıran...

Özlediğimiz insanlar hiç sarılamayacağımız kadar uzak olabilir. Sadece anılar kalır. İyisiyle, kötüsüyle. Hatırladığınızda tebessüm ettiren veya ağlatan o kişiyle artık yaşayamayacağımız anılardır. Herkes gider, yaşanmamışlıkların acısı kalır yüreğimizde...

Bu yazıyı okurken hayatınızda boşluğunu hissettiğiniz biri vardır. Her şey için çok geç olmadan sevdiklerinizle ve sevenlerinizle iyi vakitler, güzel anılar biriktirin. Giden gitti, gelmez artık. Beklemek can........

© Türkiye