Darlıkta verilen bir kararın insanın kalbine ve hayatına bıraktığı sessiz iz...

Bir aile, geçimini kadının geceleri eğirdiği ipliklerle sağlıyordu. Kadın sabaha kadar çalışıyor, eşi de gündüz boyunca o iplikleri satıyordu. Kazandıkları para, ancak o günün ekmeğine yetiyordu. Bir gün adam, satıştan dönerken borcu yüzünden dövülen bir çocuk gördü. Çocuğun feryadı sokağı dolduruyordu. Adam avucundaki bütün parayı alacaklıya verdi ve çocuğu kurtardı.

Eve eli boş döndü. Eşi, paranın nereye gittiğini sorunca olanları anlattı. Kadın, yoksulluğuna değil, sevinen çocuğa baktı “Varsın sevinsin, ben de sevindim” dedi. O gece aç kaldılar fakat evlerinde ekmekten daha kıymetli bir şey vardı. Bir insanın acısını dindirmiş olmanın huzuru.

Ertesi gün adam iplikleri yine satamadı. Dönüş yolunda, elindeki balığı satamayan biriyle karşılaştı. İpliklerle balığı değiştirdiler. Balık açıldığında içinden paha biçilmez bir taş çıktı. Bir anda darlığın kapısı kapanmış, zenginliğin kapısı açılmış gibiydi.

Fakat asıl imtihan şimdi başlıyordu. Balığın eski sahibi geri dönüp balığını istedi. Adam, içinden çıkan kıymetli taşı saklayabilirdi. Kimse görmemişti, kimse bilmiyordu. Yine de taşı sahibine uzattı: “Bu benim değil; balığın içinden çıktı” dedi. Darlıkta merhametini, varlık ihtimali karşısında da dürüstlüğünü korudu.

İnsan çoğu........

© Türkiye