Bir damla hatta bir katre su ne kadar küçük. Bulutlar dolunca rahmet damla damla yağar ne insanın başını kırar ne de toprağı yorar. Bir annenin yavrusunu şefkatle okşaması gibi toprağı okşar. Bir aşığın maşukuna kavuşması gibi o da kurumuş çatlamış toprağa kavuşunca visale ermiş olur. Bu damlacıklar toprakla visale erince çayır çimen bağ u bostan lalezar nice gülistan olur. Bu gülistanlarda bülbüller aşkla öter, tabiat yeniden doğar neşe bulur. Bir damla toprakla buluşunca kendisini yok eder yani hiç olur. O katre hiç olunca nebatat yeniden hayat bulur nehirler dereler coşar pınarlar fışkırır.

Bir katre su denize düşünce yok olur gider, insan onu küçücük bir damla diye anar, su damlası denizde yok olunca, yani onda fani, yani hiç olunca, o katre umman deniz okyanus olur... Damla varlığından geçip hiç olunca ancak o zaman umman olur.

İnsan denize düşer çırpınır “ben varım” der, onunla kavga eder çırpındıkça suya batar deniz onu dibine alır can çıkınca denizle kavgayı bırakır teslim olur yani mevta olur. Mevta olunca bu sefer deniz onu suyun üzerine çıkarır, kıymetli misafir gibi onu tepesinde taşır.

Tasavvuf da böyledir. “Varım” deyince dipte olur, “teslim oldum hiçim”........

© Türkiye