"Feridun Ağabey, bir milletin kalbi onun kelimelerinde atar. Söz kayboldu mu, duygular da sessizleşir. Çünkü insan, kelimeleriyle hatırlar, kelimeleriyle sevinir, kelimeleriyle dua eder. Biz artık o kelimeleri unuttukça, sanki kendimizden bir parçayı da kaybediyoruz.

Geçenlerde öğretmen arkadaşlarla bir toplantıdaydık. Söz, dönüp dolaşıp dilimize geldi. Bir tarih öğretmeni arkadaş “Hocam, çocuklarımız artık atasözlerini, deyimleri bilmiyor. Kitaptan okuyorlar ama ne dediğini anlayamıyorlar.” dedi.

Hepimiz sustuk. Çünkü bu, sadece bir dil meselesi değil, bir ruh meselesiydi. Kelimeler, ders kitaplarının sayfalarında kalmıştı; yaşantının içinden, hayatın sıcaklığından uzaklaşmıştı.

Bir din görevlisi arkadaşım da benzer bir hatıra anlattı. Küçük bir çocuk yanına gelip bir şey istemiş. O da gülerek “Oğlum, sana yok yok.” demiş. Çocuk suratını asıp gitmiş. Sonra hanımı, “Baksana, çocuk küsmüş” deyince, geri çağırmış “Evladım, ben sana neden ‘yok yok’ dedim, anladın mı?” demiş. Çocuk “Bana vermeyeceksiniz diye düşündüm” demiş. Oysa bizim dilimizde “yok yok” demek “her şey var” demektir. Bir kuşun kanadında bile anlam gizliydi eskiden, şimdi kelimelerimiz bile yetim kaldı.

Aynı arkadaş bir başka gün otomobil satarken başından geçen bir olayı anlattı. Arabada bir sorun çıkınca “20 bin lira masraf tuttu, istersen 10 binini sen ver, 10 binini ben vereyim, verirsen bu senin şanındandır.” demiş. Yanındaki genç hemen öfkelenmiş:

“Sen nasıl böyle konuşursun hocam!” diye çıkışmış. Meğer “şanındandır” kelimesini “ayıbındandır” sanmış. Kelimenin kökünü bilmeyince, anlam da tersine dönüyor.

Genç daha sonra araştırıp utanarak özür dilemiş. Ama o an kaybolan sadece bir kelime değil; bir anlayış, bir zarafet, bir kültür inceliği. Bugünün gençliği kötü değil........

© Türkiye