Feridun Ağabey, Yıl 1967. Şavşat Ortaokulu 1. sınıf öğrencisiydim. Çok çalışkan ve başarılı bir öğrenciydim. Yarıyıl tatiline girecektik. O zaman da şimdiki gibi puanlama sistemi vardı ve bütün ders notlarım 90’ın üzerindeydi. Yalnız bir istisna ki o da hiç kabiliyetim ve becerim olmayan resim ve elişi ders notum 49 olduğu için iftihara geçememiş ve çok üzülmüştüm. Hem sınıf ve hem de resim öğretmeni olan hocam ikinci dönem başında notlarımızı incelerken benim durumumu görmüş ve üzülmüştü. Beni yanına çağırdı:

-Oğlum neden söylemedin resim dersine 49 yerine 50 verseydim de iftihara geçseydin, deyince, ben biraz çekingenlikten birazdan gururdan boynumu bükmüş ve;

-Çekindim söylemedim hocam, diye cevap vermiştim. Ondan sonraki dönemlerde dersime zayıf vermemiş ve her dönem iftihara geçerek okulu bitirmiştim...

Bugün dünyamızda hangi yetiştirilmiş insan, üretici bir insan, yapıcı bir insan, insanlığı düşünen bir insan, dürüst bir insan, ahlaklı ve faziletli bir insan ve en önemlisi insan gibi bir insan gördük ise bu hep sevgili öğretmenlerimizin eseridir.

Öğretmen yanan bir mum gibidir, etrafını ışıtır ve aydınlatır. Karanlıkları kovar aydınlığı getirir. Ancak bu uzun ve yorucu maratonun sonucunda yıpranır, erir ve bitkin düşer. Öğretmen mum gibi erir ama yok........

© Türkiye