Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν χρειάζεται μικρούς ηγεμόνες, αλλά θεσμούς συνεργασίας
Του Θεόδωρου Κανελλόπουλου
Σήμερα βρίσκεται από την Κυβέρνηση σε διαβούλευση, ο νέος Κώδικας για την νομοθετική παρέμβαση σχετικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού.
Θεωρώ ότι η συζήτηση για τον νέο εκλογικό νόμο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ανοίγει ξανά ένα βαθύτερο πολιτικό και θεσμικό ζήτημα:
Θέλουμε Δήμους και Περιφέρειες που θα λειτουργούν με κουλτούρα δημοκρατικής σύνθεσης ή μοντέλα προσωποκεντρικής εξουσίας;
Τα τελευταία χρόνια, σε μεγάλο μέρος της ελληνικής αυτοδιοίκησης έχει παγιωθεί μια λογική «δημαρχοκεντρικού συστήματος», όπου ο εκάστοτε Δήμαρχος ή Περιφερειάρχης λειτουργεί σχεδόν ανεξέλεγκτα, σαν απόλυτος κυρίαρχος της τοπικής εξουσίας.
Με αποτέλεσμα Δημοτικά συμβούλια απαξιώνονται.
Παρατάξεις αντιμετωπίζονται ως εχθροί και όχι ως θεσμικοί συνομιλητές.
Ο διάλογος υποκαθίσταται από επικοινωνιακή διαχείριση.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται συχνά από κλειστούς κύκλους εξουσίας και μετατρέπονται σε τυπικές επικυρώσεις μέσα στα συλλογικά όργανα.
Ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού συστήματος θεωρεί αυτή την κατάσταση φυσιολογική.
Η αλήθεια είναι πως το σημερινό μοντέλο έχει ενισχύσει τη λογική του «τοπικού ηγεμόνα».
Ενός Δημάρχου που θεωρεί ότι ο Δήμος είναι προσωπικός μηχανισμός διοίκησης και όχι πεδίο δημοκρατικής σύνθεσης και κοινωνικής συμμετοχής.
Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να........
