Του Γιώργου Α. Παπανδρέου

Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που αποτελεί κατάφορη καταπάτηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, είναι αυτονοήτως καταδικαστέα και κατά τούτο, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την επίσης αυτονόητη καταδίκη του καθεστώτος Μαδούρου. 

Δεν αποτελεί δε, μεμονωμένο. επεισόδιο, αλλ ά ανοίγει το δρόμο σε μια επικίνδυνη πρακτική, αυτή της μονομερούς χρήσης βίας, η οποία ανεξαρτήτως διακηρυγμένων προθέσεων, εγείρει σοβαρά νομικά και πολιτικά ζητήματα, υπονομεύει την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία ενός κυρίαρχου κράτους, ενώ απειλεί με περαιτέρω αποσταθεροποίηση ευρύτερα τη Λατινική Αμερική.         

 Όπως τόνισε πολύ σωστά ο Πέδρο Σάντσεθ, Πρωθυπουργός της Ισπανίας και νυν Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, το ότι δεν αναγνωρίζουμε το καθεστώς Μαδούρο δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε μια επέμβαση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και ωθεί ολόκληρη την ήπειρο σε αβεβαιότητα και στρατιωτικοποίηση.

 Με απλά λόγια: ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Τα μέσα που επιλέγουμε θα καθορίσουν τελικά, και σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της Βενεζουέλας, καθώς και το διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε από κοινού πρωτόγνωρες προκλήσεις για την ανθρωπότητα. 

Προκλήσεις όπως οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, η φτώχεια, η κλιματική κρίση, η τεχνητή νοημοσύνη και οι αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών - αυτές απαιτούν σήμερα περισσότερο από ποτέ πνεύμα συνεργασίας, αλληλοκατανόησης και αλληλεγγύης. Πνεύμα εδραιωμένο σε κοινές αρχές και όχι ανέλεγκτη αυθαιρεσία.

 Οι συνέπειες των πρόσφατων δραματικών εξελίξεων δεν περιορίζονται μόνο στη Βενεζουέλα. Αντικατοπτρίζουν μια βαθύτερη μετατόπιση στο αναδυόμενο διεθνές σύστημα, όπου η αυθαίρετη χρήση ισχύος κανονικοποιείται και το δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά, κατά το δοκούν. Οι δε απειλές προς την Γροιλανδία, Κολομβία, Μεξικό,  Κούβα ή ακόμα και τον Καναδά - από την ηγεσία των ΗΠΑ - απλά αυτό πιστοποιούν. 

Και άρα το μεγάλο δίλημμα της εποχής είναι μπροστά μας: Θα επιστρέψουμε σε έναν κόσμο όπου οι ισχυροί δρουν ως σατράπες, συγκρουόμενοι για σφαίρες επιρροής και καθεστώτα κηδεμονίας; Ή θα επιλέξουμε να οικοδομήσουμε κοινούς κανόνες ειρηνικής συμβίωσης, βιώσιμης ανάπτυξης, αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης για όλους τους πολίτες του πλανήτη;

 Η αντίληψη που οδηγεί σε επιλογές με δύο μέτρα και δύο σταθμά διαβρώνει την αξιοπιστία ενός διεθνούς συστήματος βασισμένου σε κανόνες. Και όταν η χρήση αυθαίρετης βίας κανονικοποιείται, το Διεθνές Δίκαιο γίνεται εύθραυστο, η εμπιστοσύνη στους διεθνείς θεσμούς καταρρέει και ο εφιάλτης νέων και βίαιων συγκρούσεων γίνεται πραγματικότητα. Αυτό φαίνεται ήδη καθαρά........

© The Best News