MERHAMET NASIL YEŞERİR? TARÇIN İLKER HİKAYESİ

Dün (10.10.2026) 14.42, Azerbaycan Bakü'deyiz. Son gün; yarın döneceğiz. Birkaç gündür görüşmediğimiz  kızımızı arıyoruz telefonla.  "H.Alp abim aradı mı sizi" diyor. Hayır ben görüşmedim ama annenle görüşmüş olabilir, deyince ekliyor; baba Tarçın birbuçuk saat önce öldü. Bekliyorduk, hastaydı ama içimiz burkuldu. Hüzünlendim. Eşime söyledim, o da müteessir oldu. 2011, mart ayında 3 aylık iken Gülümser ile M.Alp almışlar. İkisi de Ankara'da, üniversitede okuyorlardı. İlk aldıklarını duyunca tepki göstermiştim; nasıl bakacaksınız, eşyaları tırmalar diye. Fiyatını duyunca da şaşırmıştım. Neyse, deyip susmuştum. Ama yakından görünce de "Her küçük kedi sevimli olur ama bu çok başka" demiştim. Bu; tarçın rengi upuzun tüyleri; minik düz burnu, tarçın renkli gözleri, baykuşa benzeyen bakışı ile sevimli bir kedi yavrusu idi. Hep sevimli kaldı. Adına feyste hesap bile açtık; Tarçın İlker diye. Güzel resimleri yer aldı orada. 2014'de Manisa'ya geldi. Eşim, Ankara’da balkona çıkamıyor, hava alamıyor diye düşündü. Kendisi de açık havayı, yeşil alanı çok sever zaten. Onunla hepimizin hatıraları, oyunları, resimleri pek çok. İyi bakıldı, iyi beslendi. Soğukta, açlıkta kalmadı. Dayak yemedi, saldırıya uğramadı. Şanslıydı. Ama erken yaşlarda maalesef, mecburiyetten iğdiş edilmişti. Evlenemedi(: ama biz onun ailesiydik. O da bizim kedi evladımız. Tarçın İlker. Ayperi'nin arkadaşlarına göstereceği medarı iftiharıydı. Fark oluşturuyor, arkadaş çevresini bu vesile ile eve bile davet ediyordu. BEBEKKEN

Ayperi bebekken, Tarçın da henüz ergen veya toy bir gençti. Onun bebek halini görünce tüylerini kabartmış, hırlayarak tepki göstermişti. Tabi göz kulak olduk, kolladık; birbirlerine alıştılar. Ayperi Tarçın'ı kâh lazer ışığı peşinde koşturdu, oynattı; kâh büyük bir gazetenin içine koyup, yuvarlayıp, sarıp dürüm yaptı, bazen takke giydirdi, bazen de önlük taktı. Hep birlikte eğlendik, neşelendik, sevindik. Aşı zamanlarında sepetiyle veterinere götürdük. Bazen ondan kedi diye bahsettiğimde, torunum "Hayır ona kedi deme, onun adı var; Tarçın" derdi. Gördes'e giderken, tedirgin arka koltuk önüne sindiği de oldu, sıkılıp öne geldiği de. Bazen kısa süreli evde yalnız kaldığı olur; eve geldiğimizde bizi kapıda karşılardı. Ayperi onu bahçeye indirdiğinde, alışık olmadığı dış çevreden korkar, tedirgin olur, bir ağaç altına sinerdi. 2013'de kuş kovalarken Aynıali semtindeki evimizin 3.kat terasından düşüp, yaralanmıştı. Benzer bir olayı Gördes'te de yaşadı. Sonra uslandı (akıllandı). Çoğu zaman kumuna çişini yaparken bazen de........

© tarihistan.org