Παρά τις κάποιες διακυμάνσεις, το δολάριο αποτελεί το αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό επέτρεψε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να δανείζεται με χαμηλότερα επιτόκια από ό,τι θα ήταν δυνατό εάν οι κεντρικές τράπεζες και οι ιδιώτες επενδυτές δεν θεωρούσαν τα αμερικανικά ομόλογα ως το κατεξοχήν «ασφαλές περιουσιακό στοιχείο».

Τη δεκαετία του 1960, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, περιέγραψε αυτή τη συνέπεια του μονοπωλίου της Αμερικής στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα ως «υπερβολικό προνόμιο». Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, αυτό το προνόμιο – υποστηριζόμενο από τη διαρκή ζήτηση για αμερικανικά ομόλογα – έχει αναθρέψει γενιές αμερικανών πολιτικών και υπευθύνων χάραξης πολιτικής που δεν δίνουν καμία σημασία στους κινδύνους που δημιουργούν τα αυξανόμενα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών και δημοσιονομικά των ΗΠΑ.

Ακόμα χειρότερα, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ τροφοδότησε αυτόν τον κύκλο διατηρώντας το επιτόκιο πολιτικής της μακροπρόθεσμα χαμηλό μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Για πάρα πολλούς, το «μακροπρόθεσμο» ερμηνεύτηκε ως «για πάντα». Απλώς θεώρησαν δεδομένο ότι η ανάπτυξη των ΗΠΑ θα ήταν σταθερά υψηλότερη από το πραγματικό επιτόκιο του δημόσιου χρέους, το οποίο από μόνο του θα παρέμενε εξαιρετικά χαμηλό με βάση τα ιστορικά δεδομένα. Αλλωστε, παρά το αυξανόμενο χρέος, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO) διαπίστωσε ότι οι καθαρές δαπάνες της κυβέρνησης για τόκους ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν χαμηλότερες το 2021 από ό,τι δύο δεκαετίες νωρίτερα.

Αλλά θα συνεχίσει ο υπόλοιπος κόσμος να επιτρέπει τον εθισμό των αμερικανών........

© Ta Nea