Οταν εντάξαμε την ηλεκτρική διασύνδεση GSI (Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ) στα έργα ευρωπαϊκής προτεραιότητας το 2011-14, υπηρετούσαμε ένα σύνολο σαφών στρατηγικών στόχων: τον τερματισμό της ενεργειακής απομόνωσης της Κύπρου, τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας, την ενίσχυση της ασφάλειας ενεργειακού εφοδιασμού, την προώθηση των ΑΠΕ και τη δημιουργία του πρώτου ηλεκτρικού διαδρόμου Ευρώπης – Ασίας.

Ποτέ το έργο δεν αντιμετωπίστηκε ως απλή  ενεργειακή υποδομή, αλλά ως πρωτοβουλία στρατηγικής σημασίας, με ουσιαστικές οικονομικές, γεωπολιτικές και ευρωπαϊκές προεκτάσεις για την Ανατολική Μεσόγειο. Γι’ αυτό η Επιτροπή διαθέτει το μεγαλύτερο κονδύλι που έχει ποτέ δοθεί (657 εκατ. €), ενώ έχει εκφράσει, απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτησή μου, την πρόθεση να στηρίξει το έργο «έναντι οποιουδήποτε τρίτου» το παρεμποδίζει.

Η μη υλοποίηση του έργου μέχρι σήμερα, ενώ ο αρχικός στόχος ολοκλήρωσης ήταν το 2021, συνιστά σοβαρή κυβερνητική αποτυχία με πολλαπλό κόστος: ενεργειακό, οικονομικό, περιβαλλοντικό και γεωπολιτικό. Το κόστος αυτό επιτείνεται από τις διαδοχικές διεθνείς κρίσεις, οι οποίες ανέδειξαν ακόμη........

© Ta Nea