Πριν από λίγα βράδια έτυχε να βρίσκομαι στο σπίτι κάποιου – πώς να τον πω τώρα; – καλλιτέχνη, συγγραφέα και μεταφραστή, ενός ανθρώπου τέλος πάντων που, λόγω της δουλειάς του, έχει ιδιαίτερη σχέση με τη γλώσσα. Η τηλεόραση έπαιζε ένα από τα πολυσυζητημένα σίριαλ των τελευταίων εβδομάδων για το οποίο, κοινό και ειδικοί, μιλούν με πολύ καλά λόγια. Ακούγοντας έναν εκ των πρωταγωνιστών, σχολίασα τον τρόπο που έπαιζε. «Τελικά, δεν είναι και τόσο σπουδαίος» είπα. «Μα πώς να είναι;» απάντησε ο φίλος. «Αυτά τα λόγια που τον έχουν βάλει να λέει, δεν λέγονται. Και ο Μινωτής να τα έλεγε, δεν θα ήταν καλός». Βάλαμε κάτω τις δυο τρεις φράσεις στις οποίες αναφέρθηκε. Δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο γραμματικό, συντακτικό ή νοηματικό λάθος. Δεν ήταν όμως ωραία ελληνικά. Οι λέξεις, οι παρενθετικές προτάσεις ήταν, θεωρητικά, σωστές, ανήμπορες ωστόσο να «ξεκλειδώσουν» την έκφραση του ηθοποιού. Και κάπως καταλάβαινες ότι αυτός που έγραψε τους διαλόγους, επειδή δεν ήξερε πού........

© Ta Nea