Ο γνωστός ποινικολόγος κείτεται νεκρός. Οι κόρες του, δεκαεξάχρονα δίδυμα κορίτσια, σπαράζουν. Αντικρίζουν τον πατέρα τους γυμνό σε εμβρυακή στάση, μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η ενημέρωση, απτόητη και με ανελέητη ταχύτητα τροφοδοτείται από την αγριότητα της σκηνής και το παρασκήνιο της ιστορίας. Mα τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Αναρωτιέσαι…

Η απάντηση δεν βρίσκεται στη λογοκρισία ούτε στην απόκρυψη των γεγονότων. Βρίσκεται στην ηθική του βλέμματος. Στην ικανότητά μας να ενημερωνόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε την οδύνη του άλλου σε δημόσιο θέαμα. Ισως, τελικά, ο πολιτισμός να κρίνεται όχι από το πόσα γνωρίζει και αποκαλύπτει αλλά από το τι επιλέγει να αφήσει στη σιωπή, από σεβασμό προς εκείνους που καλούνται να συνεχίσουν να ζουν.

Στον ψηφιακό δημόσιο χώρο, τίποτα ούτε καν ο ίδιος ο θάνατος δεν φαίνεται να αφήνει περιθώρια Σιωπής.........

© Ta Nea