Ülkücülük vasfını siper ederek, “vatan, millet, bayrak adına” iddiasını öne sürerek sıkılan kurşunları romantize edip suçluları kahramanlaştırma konusunda nerede durduğumuz sanıyorum fazlasıyla bellidir. Bizim nerede durduğumuzdan da önemlisi, sözüm ona devlet adına işlenmiş suçu aklama işi dünyanın neresinde olursa olsun bizdeki gibi böyle açıktan, filmler, türküler, övgülerle yapılamaz.

Aksine, o katiller yok olur, göstermelik de olsa hesap sorulur, cezalandırılır, kamu önünde lanetlenir. Devletler bazen mafya gibidir, evet; ellerinde yasal imkânları, dokunulmazlıkları olan mafyalar. Ancak çoğu devlet, vatandaşının gözünde bu durumu gizlemeye özen gösterir.

Toplumun sadece bir kesiminin dahi olsa canını yakan bir katili sempatize etme şuursuzluğuna yeltenmez, buna ihtiyaç da duymaz.

Tetikçi işini yapmıştır, yetkililer üzerlerine düşen ‘yas görevi’ni layıkıyla oynamıştır. Suçlu bulunsa da bulunmasa da asla devlet yetkililerince muhatap alınmamıştır. Ama bizde tam tersine devlet katiline sahip çıkar! Cezaevinde yattığı -çok gerektiyse- yıllarda da dışarıda da kendi adamına, tetikçisine saygıda kusur etmez, pozisyonsuz, güçsüz de bırakmaz.
Hatta “iade-i itibar” adı altında çoğu karanlık, kirli insan devlet yetkililerince, dönemin siyasi erklerince ödüllendirilmiştir; gözlerimizin önünde pozlar verilmiştir.

Bunun utancı da yine seni, beni yakar!

Tansu Çiller’in ünlü “Bu millet uğruna, bu ülke uğruna, devlet uğruna kurşun atan da kurşun yiyen de bizim için her zaman saygıyla anılır, şereflidir” sözü gibi, siyaseten de açıktan sahiplenilen bu “yeraltı dünyası” insanları, Türkiye’nin yaşadığı neredeyse tüm karanlık dönemlerin başlıca aktörleri, müsebbipleri veya piyonları olmuştur.

Geçenlerde Devlet Bahçeli’nin övgüyle söz ettiği Yeraltı isimli diziyi de sırf o beğendi diye, onun gözünden meseleyi anlamak adına izlemeye başlamam da ondandır.

Açıkçası izlediklerim bir kere daha netleşmeme fayda sağlamıştır; asit kuyularında insanları yakan, kurşun sıkmakta, racon kesmekte, adam öldürmekte usta ama yakışıklı ve karizmatik de olan bu adamlar aynı zamanda vatanseverlikleriyle ön plana çıkan “iyi insanlar” olarak resmedilir.

Biraz psikopatlardır ama tatlıdır psikopatlıkları da. Her şeyi yapar ama mesela milliyetçiliklerinden iç piyasada uyuşturucu satmaz, satanı da cezalandırırlar -ki realitede çoğu gücü ele geçirince bu işlere de bulaşmıştır- ilkeleri vardır. İşkence eder ama hep haklı bir nedeni vardır, boğarak öldürür, beton döker ama bir yandan da sevimli, yufka yüreklidir; babacandır vurgusu vardır mesela. Terse düştüğünün gözünün yaşına bakmaz ama........

© T24