Bugünün yalnızlığı eskisi gibi değil. Kapıyı kapatıp tek başına kalmakla ilgili değil. Tam tersine, kalabalığın ortasında yaşanıyor.

Eskiden yalnızlık bir eksiklikti. Şimdi ise kamufle ediliyor. Sosyal ortamlarda gülümsüyorsun, toplantılarda konuşuyorsun, mesajlara hızlıca cevap veriyorsun. Her şey normal gibi görünüyor ama gerçekten konuştuğun biri yok. Aynı masada oturmak bağ kurmak sayılıyor. Aynı fotoğrafta çıkmak yakınlık zannediliyor.

Daha çok iletişim var ama daha az temas. Daha çok konuşma var ama daha az anlam. Herkes anlatıyor ama kimse dinlemiyor.

Bir masada yan yana oturuyoruz ama konuşmuyoruz. Göz göze gelmek yerine ekrana bakıyoruz. Sessizlik rahatsız etmiyor artık çünkü herkes telefonla meşgul.........

© Sözcü