“Gazetecilik suç değildir” sözü, gazeteci meslektaşlarımın ülkemize kazandırdığı çok anlamlı ve yürekli bir haykırış. Uyguladıkları ağır şiddet türleri ile yerin üstünü cehennem haline getirmeye çalışanlara yöneliktir bu haykırış, bu sesleniş. Aynı zamanda, işkence etkisi yaparcasına acı, korku, adaletsizlik, yoksulluk ve özlem üretenlere içindir sesli veya görüntülü bu çığlık.

İnsanın değil, insanlığın tarihi başlayana, yeryüzünün her yeri sevgi, dostluk, huzur, güven ve barışın ışığı ile aydınlanana dek sürecektir bu sesleniş, bu çığlık.

Gazetecilik gibi onurlu, anlamlı ve çok gerekli bir alanda çalışmak, siyasilerden, hükümet edenlerden, haksızlık yapılmaması, yapıldığı takdirde adaletin sağlanması için görevli olanlardan gelen baskı, tehdit ve şiddet etkisi yaratan söylem ve eylemlere karşı direnmek, dahası ekonomik şiddete karşı dayanma gücünü korumak, hem Türkiye’de ve hem yeryüzünün başka ülkelerinde oldukça zor.

Silahlı çatışmaların yaşandığı ülkelerde çok sayıda meslektaşımız vurularak öldürüldü.

Türkiye ise bu konuda, adeta suçlular ülkesi. Çünkü, silahlı, paralı, ancak akıl ve vicdandan yoksun çetelerin hayattan kopardığı çok sayıda gazeteci var ülkemizde.

Cinayetleri tasarlayanların, kararlaştıranların, kararların ayrıntılarını belirleyenlerin, para, silah ve araç sağlayanların, suçluların kaçışlarını ve saklanışlarını kolaylaştıranların tümünün yakalanması ve ceza hukukundaki karşılıkların verilmesi konusunda çok zayıf notu olan bir ülkede yaşıyoruz.

Prof. Dr. Nusret Fişek’in adından ve yaptığı hizmetlerden esinlenerek kurulmuş olan Fişek Enstitüsü Çalışan Çocuklar Bilim ve Eylem Merkezi Vakfı’nın 2012 yılında yayınladığı ve kapağında 114 demokrasi şehidinin yer aldığı kitabın adı gibi ülkemiz.

“Beyin Gücü Mezarlığı: Türkiye.

Üstelik, birkaçı dışında tüm kıyımlar, cinayetler benim yaşadığım yıllarda gerçekleşti. Cinayetlerin önlenmesi, soruşturulması, tüm zanlıların yakalanması ve........

© Sonsöz