Bebek dili vardır. Çocuk dili vardır. Kuşların birbirini çağırdığı bir dili vardır. Hayvanların tehlikeyi haber verdiği, sürüyü koruduğu bir dili vardır. İnsanlığın binlerce yılda kurduğu sayısız dil vardır.

Ama bir dil daha vardır. Adı hiçbir sözlükte yazmaz.

Korkan kadın dili. Adı korku. Anlamı! Hayatta kalmak.

Bu dil bağırarak konuşmaz. Çünkü çoğu zaman bağırmak için değil, hayatta kalmak için öğrenilmiştir.

Bu dil çoğu zaman fısıltıdır. Ama fısıltı olduğu için değil…

Bazen bir mesajdır. Bazen bir konum paylaşımıdır. Bazen bir anahtarı avuç içinde sıkmaktır. Bazen telefonda biri varmış gibi “hı hızı baba geliyorum” demektir.

Korkan kadın dili, kelimelerden çok tedbirlerle kurulur. Bir kadının zihni çoğu zaman bir şehir haritası gibi çalışır.

Hangi sokak karanlık? Hangi durak güvenli? Hangi saat tehlikeli? Kim bakıyor? Kim takip ediyor? Nerede kamera var?

Bir erkek çoğu zaman sadece yürür. Bir kadın ise yürürken hesap yapar.

Çünkü bir kadın için şehir yalnızca binalardan oluşmaz. Şehir aynı zamanda ihtimallerden oluşur. Bu yüzden kadınların günlük hayatı çoğu zaman görünmeyen bir iç konuşmayla geçer;

“Telefonu kulağıma götüreyim, biriyle konuşuyor gibi yapayım.” “Konumumu göndereyim.” “Taksinin plakasını yazayım.” “Kulaklığı çıkarayım, etrafı duyayım.” “Anahtarı elimde tutayım.” “Bu sokaktan değil ışıklı yerden gideyim.” “Çok yüksek sesle gülmeyeyim.” “Geç kalmayayım.” “Eve yalnız olduğumu belli etmeyeyim.”

Bunlar plan değildir. Bunlar alışkanlık da değildir. Bunlar hayatta kalma refleksleridir.

Bir kadının zihni çoğu zaman bir güvenlik kamerası gibi çalışır. Sürekli kayıt alır. Sürekli analiz eder. Sürekli ihtimalleri tartar.

Bir kadın gece yürürken sadece yürümüyor olabilir. O anda on farklı ihtimali düşünüyor olabilir.

Birinin ayak sesini. Bir bakışı. Bir arabanın yavaşlamasını. Birinin telefonla konuşmasını.

Ama bu dil sadece sokakta konuşmaz.

Bazen........

© Sonsöz