Sevgili Okurlar,

Son derece sisli, puslu ve karanlık günlerden, karanlık bir yazı ile karşınıza geldim. Kayıplarımız büyük. Acı var, hüzün var, yas var. Ben kısacık yazımda ancak iki cana değinebileceğim. Kalp taşıyan her vicdan ve merhamet sahibi vatandaşımıza kayıplarımız için baş sağlığı diliyorum.

Biri siyah boncuk gözlü, biri okyanus mavi. Biri sokakta hayat mücadelesi veren mahallelinin göz bebeği bir can, öteki ev halkının yüzüne bakmaya kıyamadığı yakışıklı prensi. Biri dövülerek öldürüldü, öteki bıçaklanarak. İkisinin de o talihsiz ortak noktası “sebepsiz şiddet kurbanı masumlar” oluşları idi. Kelimeler düğüm düğüm. Acılar, yalnızca kalbi olanlar için çöldeki kadar kavurucu.

Matmazel. Mahallelinin göz bebeği. Herkesin sevdiği, baktığı bir can. Semtin rengi, sevgisi, enerjisi. Sokakta yaşayan bir köpek düşünün ki, ismi mahalle sakinleri tarafından konulan Matmazel olsun. Yazın sıcağında, kışın soğuğunda dışarda hayat mücadelesi veren bir köpeğin ancak bu kadar güzel ismi olabilirdi. Huyu suyuyla öyle güzel, öyle mülayim, öyle tatlı bir can ki, sevmeye de bakmaya da doyamaz insan. Ancak bu güzel özellikler ne yazık ki onu mezara koyanlar için bir araç oldu düşünebiliyor musunuz? Böylesine erdemli özellikleri yüzünden şiddete maruz kaldığında kaçamadı o can, ısıramadı bu hainliği yapanları, kendini........

© Sonsöz