Hayatımızdaki pek çok şeyin sonuncusunu, onun son olduğunu bilmeden yaşarız.

Bir arkadaşımızla son kez aynı masaya otururuz mesela. Bir komşuyla son kez merdivende karşılaşır, yıllardır gittiğimiz bir yere son kez uğrarız. Bazen bir insanla son kez kahve içer, kapıdan çıkarken her zamanki gibi “görüşürüz” deriz. Gerçekten görüşeceğimizden neredeyse eminizdir.

Ama bazen görüşmeyiz.

Bunun illa kötü bir sebebi olması da gerekmez. İnsanlar başka şehirlere taşınır, işler değişir, arkadaşlıklar seyrekleşir, yollar ayrılır. Bir zamanlar haftanın birkaç günü gördüğümüz birini yıllar sonra sosyal medyada karşımıza çıktığında hatırlarız. Hayat bunu bize herhangi bir duyuru yapmadan gerçekleştirir.

Belki de garip olan şu: İlkleri fark etmek konusunda oldukça iyiyiz.

İlk iş günü, ilk maaş, ilk ev, ilk........

© Sonsöz