Bu hafta hakkında konuşabileceğimiz farklı konu başlıklarından hiçbirine kıyamadım doğrusu. Kıyamamak bir yana, gündem maddeleri zamanlama ve önem açısından birbirleriyle yarış halindeler…

Örneğin geçen hafta komisyondan geçen Mekke anlaşması… Anlaşmanın onaylanmasına, komisyonda olduğu gibi genel kurulda da itiraz edenler olacak. Ama anlaşılan, bu işe hayır diyecek olanların da Türkiye’nin tuhaf bir askeri ittifaka sokulmasını engelleyebileceklerine dair umutları yok. Olsa başka türlü davranırlardı.

Nasıl mı? Meclis aritmetiği belli olduğuna, yani “genişletilmiş” Cumhur ittifakı yeterli sayıya sahip olduğuna göre tek çare söz konusu çoğunluğun sıkı baskı altına alınmasıdır. Yoksa demokrasiyi bir kez daha oy vermeye indirgeyeceklerse, muhalif vekiller zahmet edip o gün TBMM’ye bile gitmesinler!

Savaşa giden yolu bloke etmek için, Mekke anlaşmasına evet demek katlanılmaz bir utanç nedeni haline getirilmelidir. Yirmi üç yıl önce ABD askerinin Türkiye üzerinden Irak’ı istilası reddedildiğinde olan buydu. Kamuoyunun utancı reddettiği her biçimle ve sokakta gösterilmişti. TBMM oylamaya geçecekken Ankara ayaktaydı… Amerikancılıkta eksiği olmayan düzen partilerinin birçok vekili söz konusu vebalden kişisel olarak da kurtulma yarışına girdiler ve tezkere yeter sayıya ulaşamadı. Bugün ABD emperyalizminin bölgesel birleşik taşeron ordusunu oluşturma fikri, halkın büyük çoğunluğunun lanetleyeceği bir açılımdır. Ortam Meclisin kuşatılması için uygundur.

Ama tersi yaşanıyor. Siyasi iktidar Mekke anlaşması çoktan yürürlüğe girmiş gibi davranırken düzen muhalefetinin gıkı çıkmıyor. İttifaka genel sekreter seçildi, kurumun organları çoktan çalıştırılmaya başlandı… Tamamı Türkiye açısından yok hükmünde olan bu adımlardan biri de İran’a giden ortak heyette Ankara’yı MİT Başkanının temsil etmesi oldu. Güya anlaşmaya karşı çıkan düzen partilerinden kimse çıkıp da sormadı! O sırada Erdoğan telefonda Trump’a Yemen........

© soL