De stilste stilte is die op 1 januari. Niet in de nacht, maar ’s ochtends vroeg, als een
enkele duif gretig pikt in het rood van een rotje, op zoek naar een krummel eten. Als alleen een schoonmaakwagen in de verte zachtjes zoemt. Als de rest van de stad zich nog eens omdraait. Het is de stilte na de storm.

Januari voelt sowieso als een zwijgende maand. Grauwe lucht, geen stukkie blauw. Niets zeggend. Ik verzucht het geloof ik elk jaar: “Deze januari is nog januari-iger dan normaal,” verwijzend naar het gebrek aan knoppen aan bomen, aan gelach op terrassen, aan trompetgekwetter uit een openstaand raam.

Maar dit jaar zal het anders zijn. Want ik ben de stilte gaan waarderen. De afgelopen maanden was ik veel alleen. Nou ja, samen met mijn hond, die goeiig mijn hand likte tijdens eindeloze autoritten van en naar........

© Parool