Film festivallerine film izlemek için gidiyorum. İzlediğim filmleri de yazıyorum. Bu kadar basit, bu kadar dürüst bir motivasyon… Ama artık safça görünüyor olmalı ki, organizasyonlarda eleştirmen varlığı giderek sınırlandırılıyor. Eleştirmenin akreditasyonu, konaklaması, hatta oturacağı sandalye bile sorgulanır hale geldi.

Eskiden festivallerin bir sinema ruhu vardı; şimdi o ruhun yerini “networking alanı”, “sponsorluk standı” ve “influencer misafir listesi” aldı. Film hâlâ var ama etrafında öyle bir gürültü var ki, sesi duyulmaz oldu.

Bir zamanlar eleştirmen festivalin omurgası sayılırdı; bugünse kalabalığı tamamlayan figüranlardan biri. Ve tuhaf olan şu: “Eleştirmenler çağ dışı kaldı” diyen aynı insanlar, ertesi gün kendi filmleri üzerine yazılmış övgü dolu yazıları gururla paylaşıyor.

Geçen bir yazımda iğneyi de çuvaldızı da kendimize batırmıştım. Çünkü bu işin içinde “ciddiyetle yazanlar” kadar, sırf davetiye kapmak için sahneye çıkanlar da var. Ama artık bu “herkesi aynı kefeye koyan” yaklaşım........

© Öteki Sinema