Çocukken evde bir şey bozulduğunda babam tamirci çağırmak yerine alet çantasını çıkarırdı.Sonra beni yanına çağırırdı.

Ben sıkılırdım. Elinde aletler bir şeyleri söker, yeniden takardı. Ben ise içimden söylenirdim.“Niye uğraşıyoruz? Niye tamirci çağırmıyoruz?”Hatta çoğu defa kızardım. Niye böyle bir babam var diye düşündüğüm bile olurdu.

Yıllar geçti.Kendi evim, kendi ailem oldu. Evde bir şeyler bozulmaya başladı. Tamirci çağırmanın her zaman kolay olmadığını gördüm. Masraf vardı, beklemek vardı, bazen de o işi o anda çözmek gerekiyordu.

Ve evet babamın yaptığını yapıp aletleri çıkardım.Elim tornavidaya uzandı ve tamir işini başarıyla yaptım. Yaptım ama yıllar önce babamın yanında duran o kızgın çocuk geldi aklıma.

İçimden tek bir cümle geçti.İyi ki öğretmişsin baba. (Bunu babama da anlattım çünkü anlatmamak ona en büyük haksızlık olacaktı.)

O gün, iyi ki öğretmişsin derken aynı zamanda bir gerçek çarptı yüzüme. İnsan babasını, onunla yaşarken değil, onun yaşadığı hayatı yaşamaya başlayınca tanıyormuş.

Çünkü çocuk babasının davranışına kendi yaşından bakıyor; baba ise çocuğuna kendi yaşadıklarından.

Biz aynı evin içinde, aynı zamanda iki farklı hayat yaşıyormuşuz aslında. Ben onun kazancını kuruşu kuruşuna hesaplamasına kızıp 'Niye bu kadar tutumlu?' diye söylenirken; o, cebinde parasının yetmediği, çaresizce sustuğu ve belki de kendine kızdığı ruh haliyle savaşıyordu.Ben 'Niye her şeyi tamirciye değil de kendimiz yapmak zorundayız?' diye isyan ederken; o, bir gün kendisi göçüp gittiğinde, yapayalnız kaldığımda o tornavidayı tutacak gücü bana aşılamaya çalışıyordu.

Aynı evin içinde iki insan yıllarca birbirini hiç anlamadan yaşayabiliyor. Üstelik ortada çıkarsız bir sevgi ve kabul varken oluyor bu durum.

Babalar kusursuzmuş gibi bir söylemde bulunamam, babalar da yanlış yapar. Kendi korkularını doğru sanırlar. Sertliği güç, susmayı dayanıklılık, fazla müdahaleyi korumak zannederler. Çünkü çoğu baba, babalığı bir kitaptan........

© Ortadoğu