58 yıllık bir yolculuk… Dile kolay… Bir ömür, bir insanla yan yana, omuz omuza, kalp kalbe…

Ben bu yolculukta hayat arkadaşıma hâlâ “sevgilim” diyorum…

Kimi yadırgıyor… Kimi gülümsüyor... Kimi de:

“Artık o senin sevgilin değil eşin, karın” diyor…

Oysa mesele tam da burada başlıyor…

Bizim toplumda evlilik, çoğu zaman bir ilişkinin son durağı gibi görülür…

Sanki nikâh masasında atılan imza, aşkı bir dosyaya kaldırıyor…

“Sevgili” kelimesi gençliğe, “eş” kelimesi ise resmiyete aitmiş gibi düşünülüyor...

Ben buna hiç inanmadım çünkü ben eşimle evlenmeden önce onu sevdim, “sevgilim” dedim…

Peki o imzadan sonra ne değişti?..

Onu daha az mı sevdim?.. Daha az mı değer verdim?.. Daha az mı saygı duydum?..

Hayır... Tam tersine…........

© Nefes