SAHA Expo 2026’da yürürken şunu çok net hissettim: Bu fuar sadece bir teknoloji sergisi değildi. Bu, bir ülkenin kendi kendine söylediği bir cümleydi. Sessiz ama güçlü. Kalabalığın içinde yankılanan ama aslında iç dünyada büyüyen bir cümle.

Koridorlar boyunca ilerlerken gözüm sadece ürünlere takılmadı. Çelik gövdeler, ekranlar, radar sistemleri elbette dikkat çekiciydi. Ama beni asıl durduran ve düşündüren şey insanların yüzleriydi. Mühendislerin, teknisyenlerin, komutanların ve emekli askerlerin gözlerinde aynı ifade vardı. Yorgunlukla karışmış bir gurur değil sadece. Daha derin bir şey. Aidiyet duygusu.

Bir Cümle, Bir Hafıza

Emekli Albay Nail Öztürk ile fuarın kalabalığı içinde yaptığımız sohbeti unutmak mümkün değil. Sanki çevredeki bütün gürültü bir anda arka plana çekilmişti. Bana dönüp söylediği cümle hâlâ zihnimde aynı netliğiyle duruyor:

"Burada çalışırken kendimi yeniden üniforma giymiş gibi hissediyorum."

Bu cümleyi duyduğum anda şunu düşündüm: Bazı insanlar için görev, bir mesaiyle sınırlı değildir. Bir kimliktir. Bir yaşam biçimidir. Üniforma çıkar ama o üniformanın taşıdığı sorumluluk hissi insanın içinden çıkmaz.

Onunla konuşurken geçmişe dair anlattıkları da aynı noktaya bağlanıyordu. Türkiye’nin dışa bağımlı olduğu dönemlerden, beklemek zorunda kalınan teknolojilerden, kapılarda geçen zamanlardan söz ediyordu. Ama cümlelerinin tonu bir şikâyet değil, bir kıyaslamaydı.

Sonra söylediği bir başka cümle daha vardı:

"Eskiden dışarıdan aldığımız sistemleri bugün kendi mühendislerimiz geliştiriyor."

Bu ifade, teknik bir tespit gibi görünse de aslında çok daha derin bir anlam taşıyordu. Bir neslin hafızası konuşuyordu orada. Eksikliği yaşamış olanların, tamamlanmanın değerini daha iyi bilmesi gibi.

Fuarın Asıl Sahibi İnsanlar

SAHA Expo’da en çok fark ettiğim şeylerden biri şu oldu: Herkes ürünlere bakıyor ama çok az kişi o ürünlerin arkasındaki insanları görüyor.

Bir ekranın........

© Milli Gazete