Bu haftaki yazımda BUPAR Araştırma olarak bu ay yaptığımız araştırmanın bazı bulgularını sizlerle paylaşmak istiyorum.

Amacım, bu verilerin işaret ettiği toplumsal psikolojiyi tartışmak.

İlk olarak şunu ifade etmeliyim: Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bir kez daha aday olabilmesini sağlayacak anayasa değişikliği tartışması, iktidarın beklediği ölçüde bir toplumsal karşılık bulmuş görünmüyor.

Araştırmamıza göre, “Erdoğan’ın yeniden aday olabilmesi için Anayasa’daki iki dönem sınırı değiştirilmelidir” diyenlerin oranı yüzde 25,2; bu öneriye karşı çıkanların oranı ise yüzde 71,2.

Dahası, dikkat çekici biçimde AK Parti seçmeninin üçte biri, MHP seçmeninin ise üçte ikisi böyle bir değişikliği doğru bulmuyor.

Bu tablo, iktidarın kendi tabanında dahi daha önce sıkça başvurduğu “kural değiştirerek iktidarını sürdürme” girişimlerinde meşruiyet kaybı yaşadığını gösteriyor.

Açıkçası, siyasi hayatını noktalamayı düşünmeyen Erdoğan’ın bu tabloyu tersine çevirmek için yaratacağı ya da sonuçlarından faydalanacağı bir olağanüstülükten kendisine toplumsal destek sağlama hayali kurduğundan neredeyse eminim.

Yani, toplumun hemen hemen aynı oranlarda karşı olduğu başkanlık sisteminin 15 Temmuz’dan hemen sonra adeta bir imdat çekici gibi toplumun önüne koyulması gibi bir süreç mesela…

Neyse, konumuza dönelim…

Peki, iktidar tabanının bu yönde düşünmesine ne sebep oldu?

Elbette ampirik olarak bunu ölçmedik; ancak seçmenlerin diğer sorulara verdiği yanıtlardan hareketle ortaya çıkan mütekabiliyet haritasından yola çıkarak bir şeyler söylemek mümkün.

Bu eğilimin temelde iki ana nedene dayandığı iddia edilebilir. Bunlardan ilki, son yıllarda artan kurumsal aşınma ve bununla beraber ortaya çıkan öngörülebilirliğin ortadan kalkması, seçmeni “kural ve sınırların korunması” yönünde hassaslaştırmış olabilir.

İkincisi ve daha önemlisi ise, seçmen artık siyasal iktidarın devamını “istikrar”ın değil, “krizin devamı”nın sembolü olarak görmesi.

Nitekim, “Yeni Anayasa tartışmalarını doğru buluyor........

© Medyascope