Güneş gözlerden kayboldu, gökyüzü önce hafif kızıla boyandı ardından kızıl yerini karanlığa bıraktı.

Yaşı yetmişe merdiven dayayan, hafif kısa boylu, bir o kadar sağlam bir bedene sahip bir Anadolu dervişi olan Hacı Emmi her zaman olduğu gibi çocuklarıyla çalıştığı tarladan ikindi öncesi çıktı, başı önünde, teşbihi elinde, zikri dilinde bir şekilde hızlı adımlarla vakit namazına yetişti. İkindi namazı ve akşam namazı arasını mekan edindiği bu camide geçirdikten sonra akşam namazını eda edip eve doğru yol almak için dışarı çıktı.

Caminin dışına adımını atarken “Hava da kararmış.” Diye mırıldandı. Aydınlıkta attığı emin ve hızlı adımlar yerine yavaş ve kararsız adımlarla evin yolunu tuttu. İlk defa karanlığa kalmıyordu ama bu karanlıkta anlam veremediği düşünce dehlizlerine daldı. Bir ara “Çocuklar tarladan eve gitmişler mi?” diye kendi kendine sordu. “Karanlık çökmüş, çoktan gitmişlerdir.” Diyerek sorusuna kendi cevap verdi.

Uzun süredir yol alıyordu. Bir zaman sonra geldiği sokak başında durdu. Doğru yolda mıyım dercesine etrafına bakındı. Ürkek adımlarla bir sokağa saptı. Yolu uzadı. Etraf köpek havlamaları dışında sessiz ve sakindi. Kaybolmuştu. Eve varmak umuduyla attığı her bir adım onu evinden uzaklaştırdı, ters istikamette şehrin dışına ulaştı. Biraz ilerisindeki büyük bahçeli evin damında zar zor seçtiği bir insan karartısı görmesi üzerine yolu sormak için birkaç adım atıp oraya yöneldi. Oraya varmadan evin bahçesindeki, kendini bağlı olduğu zincirden kurtarmaya çalışan köpeklerin havlamaları birbirine karışmaya başladı. Yarım yamalak duyduğu “Kimsin dur!” sesiyle irkilmesi ve ardından gelen bir el ateş sesiyle göğsünde bir sıcaklık hissetti. Karanlıkta göğsüne götürdüğü elinin ıslandığını fark etti. Önce teşbihi elinden düştü, bir eli göğsündeyken diğer elini destek yaparak yere çöktü. Ağzından kelime kelime “Eşhedüena ilahe illallah ve eşhedüenne Muhammedenresulullah” döküldü.

Hacı Emmi düştüğü yerde gözlerini kapatırken arkasında kendisini merakla bekleyen üzgün bir ei, dağılmış teşbih taneleri gibi her yerde onu arayan oğullarını, tetiğe basanda ise korku ve panik halini bıraktı.

Tetiğe basan kişi koşarak uzaklaştı. Silah sesini duyan gece bekçisi Murat Ağa, çok geçmeden olay yerine geldi. Yerde yüzükoyun, hareketsiz bir şekilde yatan Hacı Emminin........

© Mardin Life