​İnsanın içinde hiç susmayan, birbiriyle yarış hâlinde bulunan ve insanı yönetmeye çalışan ve iki ses vardır.

Biri hep iyiliğe, güzelliğe, sevgiye çağırır; diğeri ise kötülüğe, çirkinliğe, boşvermişliğe.
​Biri Rahmanî'dir, diğeri şeytanî. Biri vicdanın sesidir, diğeri ise nefsin sesi.

​İnsanoğlu, ne zaman vicdanının sesini dinleyip evinde, çevresinde iyi bir insan olmaya, hayırlı bir iş yapmaya kalkışsa, nefsinin sesi onu engellemek için uğraşır durur:
​"Aman, boşver. Görmezden gel."
​"Senden başkası yok mu? Sana mı kaldı?"
​"Senin daha önemli işlerin var."
​"Ne yapabilirim ki? Allah yardım etsin…" gibi ardı arkası kesilmeyen caydırıcı hislerle........

© Maraş Gündem