Bir kış sabahı, hava soğuk ve karanlık, sabah saat 6 sularında uyanmışım, elimde bir poşet dışarı çıkacağım diye mücadele ediyorum. Annem ve Babam da uyanmış yarı tebessüm yarı şaşkınlık, beni durduruyorlar, “yavrum daha erken şimdi olmaz”, herkes uyuyor, ben ısrar ediyorum, bırakın çıkacağım çünkü ŞİVLİLİK toplayacağım. Evet şimdi benim için çok hoş bir anı, o sabah ben hiç uyumadım, sabah saat sekize kadar elimde poşet pencerede bekledim.

Üç ayların başlangıcı olan Receb ayının ilk Perşembe günü, Konya’da “Şivlilik Günü” olarak kutlanır. Şivlilik âdetinin gerek Türk dünyasında gerekse İslâm âleminde bulunmayıp sadece Konya şehir merkezine özgü olması da bir enteresan. Güzel memleketim… Şivliliğin kökenine dair yapılan araştırmalar arasında bir uzlaşı yok, ama en çok üzerinde durulan Ebubekir Muhammed Şibli’ye dayandırılan rivayettir. Hicretin 334 yılında vefat etmiş olan Ebubekir Muhammed Şibli, rüyasında Hazreti Peygamberin ana rahimine düştüğü gecenin, Recebin ilk perşembesi olduğunu görür. Rüyasında aldığı bu haberi de oturduğu şehrin bütün evlerine duyurur. Haberi duyanlar ise ona birer parça yiyecek, içecek verirler. Bu durum zamanla çocuklar tarafından sahiplenilen bir adet haline gelir. Anneciğim de aynı bu şekilde anlatırdı. Hatta şivlilik toplamaya gelen çocuklara, bugün neyi kutluyoruz diye sorardı. Bıkmadan usanmadan her kapı çaldığında bu rivayeti hikayeleştirerek anlatırdı.

Son yıllarda şivliliğin artık bir kent festivaline dönüştüğünü görüyoruz. Geçmiş dönemlerde şivlilik ikramı olarak kırık leblebi, leblebi şekeri, akide şekeri, peynir şekeri, kurabiye, çörek, kurutulmuş iğde, dut kurusu, üzüm, kayısı, erik gibi meyveler veya bu meyvelerin kuruları ve incecik pestiller verilmekteydi. Günümüzde rafine ürünler........

© Konya'nın Sesi