Yeni yıl geldi. Takvim değişti, duvarlardaki eski takvimler çöpe gitti ama umutlar…

Onlar her sene olduğu gibi sapasağlam. Hatta bazı umutlar var ki yıllardır bizimle, aileden biri gibi. “Bu sene kesin olur” dediğimiz, ama her sene bizi biraz daha olgunlaştıran türden.

Benim beklentim mesela oldukça net: VIP araç. Her yeni yılın ilk dakikasında içimden “bu sene olacak” diyorum. Sonra ocak bitiyor, şubat geliyor, martta hâlâ yaya…

Ama sorun değil. Çünkü VIP araç hayali öyle bir günde vazgeçilecek bir şey değil. Bu bir yaşam tarzı, bir duruş. Henüz araç VIP değil ama hayaller öyle.

VIP araç dediğin şey sadece araba değildir. O bir hissiyat. Kapıyı kapatınca “tak” diye değil “puf” diye kapanacak. İçine binince insan otomatik olarak kemerini daha ciddi takacak. Şu an bindiğim araçlarda en VIP özellik, torpidodan düşmeyen peçete ama olsun. Büyük düşünmek lazım. Yeni yıl bunu gerektirir.

Bir de bu yeni yıl beklentileri meselesinde yalnız değilim tabii. Şadi var. Şadi’nin beklentisi benden daha somut, daha toprakla iç içe: yeni bir traktör. Ama öyle “olsa iyi olur” değil, tam anlamıyla bir traktör sevdası. Şadi traktör konuşurken gözleri parlıyor. Bir insan bir makineyi bu kadar içten sevebilir mi? Seviyor işte.

Geçen........

© Kocaeli Koz