Voetbal is nooit 'alleen maar' een sport

Promovenda politicologie aan de University of Washington

Met de kwartfinales in zicht, is het WK bijna voorbij. De afgelopen weken zagen we hoe supporters elkaar over landsgrenzen heen vonden. We zagen beelden waarbij Mexicaanse voetbalfans feestten met Zuid-Koreaanse fans, en tijdens de zege van het Amerikaanse team tegen Australië, in Seattle, vierden de Amerikanen groot feest. In Nederland keken Oranje- en Marokkofans samen de wedstrijd toen deze twee landen tegen elkaar speelden. 

Maar achter dat feestgedruis gaat een ander verhaal schuil: een verhaal over wie er mag meevieren, en wie niet. Dat wordt dit WK op twee niveaus bepaald: van bovenaf, door instituties die het toernooi aangrijpen om macht en legitimiteit te claimen, en van onderaf, door een samenleving en de media die bij de één een naam geven, en bij de ander een nationaliteit.

Al ruim voor de eerste aftrap waren er zorgen over de Verenigde Staten als gastland, waar het merendeel van de wedstrijden plaatsvindt. Er waren zorgen over grensbeleid, de door de regering-Trump ingestelde reisverboden voor burgers uit negenendertig landen, en het stilleggen van de verwerking van immigratievisa voor vijfenzeventig landen. Sommige van die zorgen bleken terecht: de Somalische scheidsrechter Omar Artan werd de toegang tot de Verenigde Staten geweigerd vlak voor het WK, en de Iraakse spits Aymen Hussein werd bij aankomst zeven uur lang ondervraagd.

Deze incidenten waren geen toeval, maar sloten aan bij een patroon dat ook........

© Joop