RAMAZAN bizi bu bilince ulaştırmak için gelir.

Allah’a gereğince saygı gösterenler yani takva ehli olanlar her tuğyanın bir tufana sebebiyet verdiğini bilirler. Hayatın genel akışını bozduğu bilgisine sahiptirler.

Çünkü onlar ne sadece sebep ne de sadece sonuçlara bakmazlar aynı anda sebep sonuç incelemesi yaparlar. Bu ise kalbi kanatan dikenleri temizleme hususundaki hassasiyetin göstergesidir.

TUĞYAN, azmak demektir.

Her daim azmaktan, azmış olanlarla birlik olup onlarla hareket etmekten rahman ve rahim olan Rabbimize sığınmalıyız.

Ehl-i takva böyle yapar.

Gaflet anlarına denk gelip çizgiyi aştıklarındaysa hemen nedamet getirirler, pişman olurlar. Geri dönüşü olmayan tövbeye yönelirler.

İnsan, nefsinin ve şeytanın tesiriyle Allah’ın indirdiği ve Resulünün duyurduğu vahyin sınırlarını aşmaya çalışır. İşte bu taşmak anlamına gelen tuğyandır.

İNSAN tuğyanın neticesinde gelecek olan tufanı, yıkımı hesap etmez.

Dünyayı ebedi görmek ister. Bu yanılsamayı fark etmeyi arzu etmez.

Ne yaparsam kârdır anlayışını sürdürdüğü zaman ise artık Hakk yolundan sapma eğilimi güç kazanmaya başlamış, sonu tufanla bitecek olan tuğyanın acı yemişlerinden yemeye başlamıştır.

Artık aklı, aklın esaslarına göre çalışmaktan vazgeçer.

Kalbi her türlü merhamet ve şefkat duygularından yoksunlaşarak çoraklaşır.

Gözünün yöneldiği vahyin belirlediği hedefler yerine artık nefsin ve........

© İstiklal