Dönülmeyen yer değil, dönülesi yer: Memleket
Mahzun sevdaların, kırık dökük anıların ve yarım kalmış heveslerin mekânıdır memleket.
Nedir beni sana çeken?
Nedir, senden gayrimemnun iken yine de “Memleket memlekettir” dedirten?
Hani seninle sözleşmiştik ya... Senin gurbet, benim sürgün dediğimiz o kararı almıştık. “Memleket karın doyurmuyor” deyip Fizan’dan biraz yakın bir yere ok atmıştık.
Çocukluğumun geçtiği, doğup büyüdüğüm, derelerinde yüzdüğüm, hayvanları güttüğüm, ekin tarlaları ve yoncalıklar içinde saklambaç oynadığım günleri dün gibi hatırlıyorum. Doğusunda Güzelyayla, batısında Yeşilkaya olan o köyü özlüyorum.
Hani seninle sözleşmişiz gibi, ne zaman uzaklara düşsem aklımın bir köşesinde sen varsın. Bazen bir türküde, bazen bir kokuda, bazen de nereden geldiğini bilmediğim bir özlemde karşıma çıkıyorsun.
Birleştirilmiş sınıflı, tek öğretmenli okulumuzun bahçesinde cıvıl cıvıldık. Ne çok hayalimiz, ne çok umudumuz vardı. Bir gün büyüyeceğimizi biliyorduk ama büyümenin insanı çocukluğundan bu kadar uzaklaştıracağını bilmiyorduk. Umurumuzda değildi yoksulluk. Bulduğumuz zaman tarhanayı aynı tastan kaşıklardık zevkle. Hele varsa bir de taze fasulyeli, tereyağlı bulgur pilavı, keyfimize diyecek olmazdı.
İnsanlar değişti, nesiller değişti ama yıllar önce içime çektiğim o mis kokular hiç bozulmadı.
Gözlerimi kapattığımda mısır közlediğimiz tarlalar, meralar canlanıyor. Orta Dağ’a oduna gittiğimiz, Sıra Gözler’den buz gibi su içtiğimiz günler... Hayvanları Tuzla’da tuzlayıp, Koca Dere’de sulayıp, Endelek Bayırı’ndan odun indirdiğimiz günler...
Eskiden ekinleri öğüten kara patosun sesi ve tozu kaplardı ortalığı. Tırpanların çıkardığı sese, peşinden giden tapulcunun ve bağcının telaşı karışırdı. Bir hengâme ki sorma gitsin. Şimdi o seslerin yerini sessizlik almış.
Yarı taştan yarı kerpiçten evler, önünden geçenlere sitem eder gibi bakıyor. Kapısı hiç kilitlenmeyen, bacası hep tüten evlerdi onlar. Şimdi çoğu kapalı, çoğu........
