İnsan evladı olarak dünyaya geldiğimiz andan itibaren ne kadar çok çaba harcıyoruz görülebilmek ve değerli olabilmek için. Bunun nedenlerinden birisi son derece aciz varlıklar olarak dünyaya gelişimiz mi bilinmez. Ancak sanki geri kalan ömrümüz o acziyetin acısını çıkarmakla geçiyor.

Yeni doğan bir insan evladı varlığını sürdürebilmek için bütünüyle bir başkasının bakımına muhtaç ve bu bakım süresi azımsanamayacak uzunlukta. Fakat zaman ilerledikçe büyüyen, öğrenen ve güçlenen insanın yapabildikleri yapamadıklarına oranla çoğalıyor. Böylelikle kontrol alanı genişledikçe kontrol edemeyeceği koskoca bir alanın hâlâ var olduğunu unutuyor zaman zaman. Modern hayat olarak nitelenen hayat biçimi ise insana bu unutmayı teşvik ediyor. 

Güçlü olmalısın, başarılı olmalısın, kimseye ihtiyaç duymamalısın, kendi ayaklarının üzerinde durmalısın… Kapitalist sistem açısından bütün bu söylemlerin arkasında açıkça ifade edilmeyen bir kabul var sanki: Yapabiliyorsan değerlisin. 

Oysaki yaratılmış hiçbir varlık her şeyi yapamaz ve her şeye güç yetiremez. Yaratılış itibariyle her varlığın dünya hayatına hizmet eden ve onu tamamlayan özellikleri vardır muhakkak. Ancak hiçbir varlık bütün özellikleri kendinde tamamıyla barındıramaz. Ve eminim ki yaratılıştaki bu farklılık ve sınırlılıklar bambaşka hikmetler barındırıyor özünde. 

Fakat çağımızın özellikle medya aracılığıyla sunulan insan tasavvurunun sınırlılıklarla pek barışık olmadığı söylenebilir. “İstersen yaparsın, yeterince çalışırsan başarırsın, kendinin en iyi versiyonu ol.” gibi motivasyon cümleleri ve mesajları çok sık kullanılan araçlar haline gelmiş durumda. İnsan gelişen, öğrenen ve sınırlarını genişletebilen bir varlık olduğu için bu ifadeler belirli ölçülerde doğru ancak sorun bu insana bahşedilen imkânın sınırsız bir yeterlik iddiasına dönüşmesiyle başlıyor. 

Çünkü bazen “yapabilirsin” cümlesini “öyleyse neden yapamıyorsun” sorusu takip eder ve bu soru insanın sınırlarını, şartlarını,........

© İnsaniyet