Yılbaşı gecesi diye bir şey var.

Kalabalığı bol, sesi yüksek, anlamı acele.

Herkesin bir şeylere girmesi gerektiği söyleniyor; yeni yıla, yeni dileklere, yeni umutlara. Oysa bazıları girmiyor. Girmez. Girme ihtiyacı da duymaz.

Takvim değişiyor elbette, ona bir itiraz yok. Ama her değişene eşlik etme mecburiyeti diye bir şey de yok. Kutlamamak bir eksiklik değil; katılmamak, bazen en bilinçli tercihlerden biri.
Gürültüden uzak durmak mesela. Kalabalığın coşkusuna mesafe koymak. “10’ dan geriye saymamak” dikte ettirilmek istenen karşısında sessizce durmak.

Havai fişekler patlarken uyuyan biri, kaçırmış sayılmaz aslında. Sadece başka bir yerden bakıyordur hayata. Coşkudan değil, sükûnetten yana. Yeni yılı alkışla değil, düzenle karşılar. Sessizlikle, alışkanlıkla, devamlılıkla…

Herkesin bir şey kutladığı bu gecede, kutlamamayı seçmek de bir tercihtir. Az rastlanır, çok anlaşılmaz belki. Ama vardır. Ve bazen en yüksek ses, hiçbir şey söylememektir.

Takvim değişiyor, evet. Ama her değişim kutlama istemiyor. Kutlanmaya teşvik edilen bizden de değil üstelik.........

© İnsaniyet