Soğuk bir Ankara akşamının Kızılay’ında elindeki karton kutuyla kalem satan bir piri faninin dudaklarından dökülen sözcüklerdi bunlar. Kıyafetleri yıpranmış ama temiz, sakalları iyice ağarmış, bir eli metal bastonuna dayalı diğer eliyle içi kalem dolu kutuyu taşıyan, yetmişini çoktan devirmiş bir adamdı izlemekte olduğum. 

Göz göze geldik kısa bir süre. O mu mahcup baktı ben mi mahcup oldum bilemedim. Hemen ortam değişsin istedim, 

“Amca bakayım bir kalemlerine.”   

Kutuya bakmama izin vermeden kendi eliyle kolaçan edip eski püskü bir kalemi alıp uzattı bana.

“Al evlat, bu senin için.”

“Ama amca bu kalem kullanılmış, hem de epey kullanılmış.”

“Evlaaat! Bu en iyi kalemimdir benim. Pişman olmazsın. Sen bu kalemi al. Diğerlerini boş ver.”

“Peki, öyle olsun o vakit. Fiyatı nedir bunun?”

“Değerini sen söyle evlat. Sen ne verirsen o olsun.”

‘Hay aksi. Aslında kaleme ihtiyacım yok. Sırf amcaya destek olayım dedim. Şimdi beni öylece bıraktı ortada.’ diye geçirdim içerimden.

Diğer kalemlerin beş katı bir değer biçtim eski püskü kaleme, sonra içimden bir ses içine sindiremedi bunu. On katı olsun o zaman dedim. İçimdeki ses ona da yok dedi. En son yirmi katı bir değerde anlaştık da ihtiyara öylece uzattım parayı. 

O da bana dönüp “Sıkı pazarlıkçıymışsın evlat.” demesin mi… Şaştım kaldım orta yerde. İçimdeki ses ve ihtiyar, hallerinden gayet memnun bir şekilde usulca uzaklaşıverdiler yanı başımdan.

Ben ne yaşadım az evvel diye söylenerek, ‘sıkı bir pazarlık sonrası’ satın aldığım mavi kalemi bıraktım çantanın içerisine.

Çalışmayı uzun zaman öncesinden unutmuş yürüyen merdivenleri kullanarak indim metroya. Soluk yüzlü birkaç adamı karşıma alıp, heyhat boş yer de vardı her nasılsa, oturdum gelen ilk trenin yaşlı, hamile ve çocuklu bireyler için ayrılmış koltuklarından birine. Trenin acıklı uğultusuyla yolculuk ettim bir süre, bir süre de uyuduktan sonra, ulaşmak istediğim durağın istemsizce uyandırmasıyla kalktım karşısı artık boş olan ayrıcalıklı koltuktan ve evin yolunu tuttum.

Eve vardığımda vakit epey geç olmuştu. Yorgun hissetmiyordum kendimi. Metro uykusu günün yorgunluğunu almıştı üzerimden. O zaman çay içmemek için neden yoktu. Çaydanlığı ocağa, çantayı masaya koyup yatsı vaktinin biraz gecikmiş namazını kılmaya koyuldum. İnsan kendi namazını kılamazmış ya ben yine de ‘namazımı kılayım da öyle geleyim’ dedim ve çıktım odadan.

Namazdan sonra çantadakileri boca ettim masanın üzerine. Tam da o sırada fark ettim Kızılay’daki ihtiyar amcadan aldığım kalemi. Çayın da zamanı gelmişti artık…

Önce bir çay koydum fincana hafif demli, açtım birazı yazılmış sarı yapraklı defteri, sonrasında da aldım parmaklarımın arasına birazı kullanılmış mavi kalemi…

“Merhaba mavi kalem, söze böyle başlamak gerek değil mi? Sıcacık bir merhabayla…  Soluklaşmış yüzüne, yıpranmış gövdene, silikleşmiş hatırana… hepsine birden öncelikle merhaba…

Beni soracak olursan… sen boş ver beni, anlat hadi… mürekkebin epey azalmış, yazıp çizmişsin şimdiye kadar, çok birikmiştir anlatmak istediklerin. Hadi anlat. Ağzım sıkıdır benim. Bu sayfaların da ağzı sıkıdır. Yılların yalnızlığına eşlik ettiler ne de olsa. Ne şikâyetlerini duydum ne dedikodu el aleme. Hatta iyisi mi ben çekileyim aradan, dertleşin siz. Böylesi daha güzel…” 

Biraz durdular sessizce. Sonra çağırdı ikisi birden. Kabul ettiler aralarına. Anlatmaya........

© İnsaniyet