GİRİŞ

İcra ve İflas Hukukumuzda, borçlunun mali durumunun bozulması neticesinde başvurduğu yeniden yapılandırma araçlarından biri olan konkordato, alacaklılar ile borçlu arasında hassas bir denge kurmayı hedefler. Bu dengenin en kritik görünümü, konkordato mühleti içinde takiplerin durması kuralı ve bu kuralın istisnalarıdır. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 289. maddesi, mühlet içinde hiçbir takip yapılamayacağını amir hüküm olarak düzenlerken, İİK 206. maddenin birinci sırasında yazılı imtiyazlı alacakları bu yasağın dışında tutmuştur. Ancak uygulamada, bilhassa işçi alacaklarının “imtiyazlı” statüsünü kazanıp kazanmadığı hususunda, “alacağın doğum tarihi” ile “ilam tarihi” arasındaki kavram kargaşasından kaynaklı uyuşmazlıklar yaşanmaktadır.

İşbu çalışmada, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 25.11.2025 tarihli ve 2025/6223 E., 2025/7582 K. sayılı güncel kararı merkeze alınarak, konkordato mühletinde işçi alacaklarının takibine cevaz veren yasal istisnanın sınırları, “bir yıllık süre” kriteri ve “muacceliyet” kavramları ekseninde irdelenecektir.

I. KONKORDATO MÜHLETİNİN TAKİPLERE ETKİSİ VE İMTİYAZLI ALACAK İSTİSNASI

İİK m. 289 hükmü sarihtir; mühlet kararı ile birlikte borçlu aleyhine 6183 sayılı Kanun kapsamındaki amme alacakları dahil olmak üzere takip yapılamaz, başlamış takipler durur. Kanun koyucu, bu kesin kurala bir “insani ve sosyal” istisna getirerek, işçilerin geçimlerini idame ettirebilmeleri adına, İİK m. 206/1. sırada sayılan alacaklar için haciz yoluyla takibe devam edilebileceğini öngörmüştür.

Buradaki temel mesele, her işçi alacağının kayıtsız şartsız bu istisnadan yararlanıp yararlanamayacağıdır. Yasa metni ve yerleşik Yargıtay içtihatları, imtiyazın kapsamını “iş ilişkisine dayanan ve iflasın açılmasından (veya konkordato mühletinden) önceki bir yıl içinde gerçekleşmiş” alacaklarla sınırlamaktadır. Dolayısıyla, bir........

© Hukuki Haber