Toplumsal hayat, karşılıklı imzalanmamış ama sıkı sıkıya riayet edilen bir sözleşmeler bütünüdür. Sokakta yürürken, iş yerinde masalarımızı paylaşırken ya da kalabalık bir davette sosyalleşirken hepimiz belirli bir uyum, nezaket ve mesafe gözetiriz. Bu durum, insan olmanın getirdiği asgari toplumsal refleksler gibidir. Ancak bazı ruhsal yapılar için bu uyum, içsel bir değerin yansıması değil, yalnızca amaca hizmet eden, profesyonelce giyilmiş bir kostümdür.

Narsistik kişilik örgütlenmesine sahip bireylerin en belirgin, fakat dışarıdan en az fark edilen özelliği, bu kusursuz kamusal bukalemunluktur. Onları gözlemlediğinizde karşınızda son derece nazik, anlayışlı, hatta etrafındakilere ilham veren örnek bir insan bulabilirsiniz. Ancak bu tablo, yalnızca bir sahne performansıdır. Perde kapanıp kapılar aralandığında, dış dünyanın alkışları sessizliğe büründüğünde o parlak kostüm çıkarılır ve geriye kalan soğuk gerçeklikle yüzleşilir.

İşin en sarsıcı yanı, bu kişilerin sergiledikleri kötü davranışların asla bir “farkındalık eksikliği” ya da “istemsizlik” ürünü olmamasıdır. Eğer narsist bireyler dürtü kontrolünden yoksun ya da sergiledikleri tavırların nereye varacağını tartamayacak kadar savruk olsalardı, bu tutarsızlığı her ortamda ve herkesle ilişkilerinde eşit şekilde görürdük. Patronuna, komşusuna veya toplum içindeki tanımadığı birine karşı kibar bir ses tonuyla hitap eden biri, eğer aynı özeni en yakınındakine göstermiyorsa,........

© Haberler