Bir sabah aynaya baktı. Göz altları mor, yüzü solgun, dudaklarında sessiz bir sitem…

“Ben ne ara bu hale geldim?” diye fısıldadı kendi yansımasına.

Bir zamanlar gülüşüne gökyüzü eşlik ederdi; şimdi sessizliği bile ürkekti.

Oysa onu çok sevdiğini düşünüyordu.

Ama fark etmeden, sevgiyi acıya, sadakati bağımlılığa, sabrı susturulmaya çevirmişti.

Gözyaşları, kalbinin bir yerinde yankılanan eski bir ezgi gibiydi artık:

“Gitsem de kalıyorum, kalsam da tükeniyorum.”

İnsan, sevildiğini sandığı yere bağlanır.

Ama bazen o bağ, sevgi değil; acının tanıdıklığıdır.

Psikolojide buna “travma bağı” denir .

Kişinin, kendisine zarar veren birine, duygusal olarak kopamayacak kadar bağlanması hâli.

Beyin, güveni değil; tanıdığı duyguyu sever.

Ve tanıdığı şey bazen sevgiden çok acı, belirsizlik, reddedilme ya da çaresizliktir.

Travma bağı, inişli çıkışlı........

© Haber Vakti