Yeni yılın ilk sabahı…
Hava biraz serin, sokaklar henüz uykulu. İnsanlar yeni dilekler sıralıyor: sağlık, para, başarı, huzur…
Benim aklımdan geçen ise tek bir cümle: Keşke bu yıl dostluklar paraya ve çıkara tahvil edilmeseydi. Çünkü fark ediyorum ki yıllar geçtikçe daha çok insan tanıyoruz ama daha az dosta sahip oluyoruz. Telefon rehberleri kalabalık, sofralar ise sessiz. Herkes birbirine “nasılsın” diyor ama kimse cevabını gerçekten duymak istemiyor. İlişkiler, fark etmeden bir tür al-ver defterine dönüşmüş durumda. Ve insan, bu hesapların içinde yavaş yavaş yoruluyor.
Bir Dostun Yanında İnsan Olmak
Eskiden dostluk dediğimiz şey çok basitti.
Birlikte susabilmekti.
Zor bir günün sonunda kapısını çalabilmekti.
Bir şey kazanmayacağını bile bile yanında kalabilmekti.
Şimdi ise çoğu ilişki şu soruyla başlıyor gibi geliyor bana:“Bana ne faydası var?” Satranç oyunu gibi: hep bir sonraki hamleye endeksli bir ilişki. Çok kurnazsa seni nasıl mat edip başkasına geçiş yapacağını da çoktan hesap etmiştir bile…Adeta denizin üstünde kayan taş misali;sen bir dalgasın ve onu diğerine taşıyan bir araç…Sonra: Sen çoktan unutuldun bile!..
:“Bana ne faydası var?” sorunun sorulduğu yerde dostluk zaten olmuyor. Süresi çıkarın ömrü, işin, paranın, makamın ömrü kadar. Ben bunu yıllar içinde acı acı öğrendim.
Çıkar Dostlukları Neden Yorar?
Çıkar üzerine kurulan ilişkiler insana fark ettirmeden bir yük bindirir. Sürekli güçlü görünmek zorunda hissedersin. Hep bir şey sunman gerekir. Düşersen, tökezlersen, elin boş kalırsa… o kalabalık bir anda........

© Haber Ege