Yanlış insanlara neden tekrar tekrar gideriz?

Bunu çoğu zaman kendimize bile itiraf edemeyiz. “Bu sondu” deriz, “artık akıllandım” deriz. Ama bir bakmışız, kalbimiz aynı kapının eşiğinde, aynı yarayı yeniden tanımaya hazır bekliyor.

Eşimiz, dostumuz, arkadaşımız, evladımız hepsinde yaşadığımız duygu aynıdır.

Çünkü insan kalbi hafıza tutmaz; insan kalbi umut tutar.

Yanlışlarını bildiğimiz insanlara yeniden şans vermek çoğu zaman bir acıma duygusu değildir. Daha derinde, çok daha sessiz bir yerden gelir bu eğilim.

Biz aslında onları değil, olmalarını istediğimiz hâllerini severiz. Onların değişmiş versiyonuna, “bu kez farklı olacak” ihtimaline tutunuruz.

Aslında değişmeyeceğini biliyoruz. Yıllarca aynı şeyleri yapmış biri farklı kişilere, farklı duygulara yine aynısını yapar.

Çünkü duyguları yoktur. Vicdanı yoktur, onun için herkes ya da hepsi kelimesi genelleşerek yüklenmiştir. Siz özel anlam yüklersiniz ama onun için özel diye bir........

© Günışığı Gazetesi