Bazen bir çocuğun sorduğu tek bir soru, yıllardır konuşulan bütün ekonomik raporlardan, siyasi nutuklardan ve istatistiklerden daha büyük bir gerçeği ortaya koyar.

Geçtiğimiz gün, sosyal medyada izlediğim kısa bir sokak röportajında küçük bir kız çocuğu şöyle diyordu:

“Ben annem ve abimle yaşıyorum. İkisi de beni okutmak için çalışıyor. Annem sabah işe gidiyor, akşam eve geliyor… Annem neden güneşi göremiyor? Annemle abim neden beni okutmak için bu kadar çok çalışıyor? Beni okutmak neden bu kadar zor?”

Çünkü o çocuk, aslında milyonlarca insanın söyleyemediğini söylüyordu.

Bir ülkenin bütün ekonomik çelişkileri, gelir adaletsizliği, sosyal devlet anlayışından uzak ve eğitimin giderek ağırlaşan maliyeti, küçücük bir çocuğun gözlerinden dökülen bu birkaç cümlede saklıydı.

O sözler yalnızca kulaklarımı değil, yıllar öncesi anılarıma götürdü.

Köyden Ankara’nın Tuzluçayır semtine gelen bir çocuktum. Derme çatma gecekonduların arasında büyüdük. Aileler köylerinden kopuyor, çocukları okusun diye büyük şehirlerin bilinmezliğine sığınıyordu. Anne ve babalar kendi hayatlarından vazgeçiyor, çocuklarının geleceğini kurabilmek için ömürlerini tüketiyordu.

Bizim kuşağımıza 78 Kuşağı dediler.

68 kuşağının umutlarını devralmıştık.

Yoksulduk ama umudumuz zengindi.

Daha adil bir ülke, daha eşit bir toplum, daha özgür bir gelecek istiyorduk.

Çünkü biliyorduk ki eğitim yalnızca diploma almak değil, insanın kaderini değiştirebilmesiydi.

Aradan yarım asır........

© Gazete Kritik