Yürümekzamânı uzatır

Modern hayâtın hızı ve telâşı zamânı da kısaltır. Şöyle diyor FrédéricGros:

“Hızın zaman kazandırdığı bir yanılsamadır. Bilakis zamânı hızlandıran acelecilik ve sürattir. Böylece zaman daha çabuk geçer ve iki saatlik bir telaş, günü kısaltır. Bölümlere ayrılmış her dakika lime lime olur, çatlayana kadar dolar. Bir saatin içine yığınla şey istifleriz. Yavaş yavaş yürüdüğümüz günlerse çok uzundur. Daha uzun yaşamanızı sağlar, çünkü zamânı eklemlere eziyet ederek geçirmek yerine her saatin, her dakikanın, her saniyenin nefes almasına, derinlemesine izin verirsiniz. Acele etmek birden fazla şeyi tek seferde ve çabucak yapmaktır: Önce bu, sonra şu, ardından öteki. Acele ettiğinizde zaman türlü türlü şeyin hiçbir düzen olmadan tıkıştırıldığı bir çekmece gibi çatlayacak kadar dolar.” (1)

Yürümek, bize zâmanı uzatma ve koşuşturmaya, telaş etmeye tepki gösterme imkânı verir ve yavaşlamamızı sağlar. Milan KunderaYavaşlık adlı romanında “Yavaşlık ile hatırlama, hız ile unutma arasında gizli bir ilişki vardır” der.

“Kundera bununla ilgili bir örnek verir. Adamın biri sokakta yürüyor, unuttuğu bir şeyi hatırlamaya çalışıyordur. Bir an gelir, kendiliğinden temposunu düşürür. Başka bir adam da az önce yaşadığı utanç verici deneyimi unutmaya çalışırken farkından olmadan bir anda hızlanır, sanki az önce yaşadığı şeyden kaçmak istiyordur.”(2)

Modern yaşam tarzı bize esas yaşama amacımızı unutturuyor. Oradan oraya koşuştururken zamânın geçtiğini fark edemiyoruz. Günün sonunda yorgun ama hiçbir şey yapmamış gibi hissediyoruz. Bir şeyler üretmek için de oturmak gereği duyuyoruz. Bedenimizi hareketten mahrum bırakıp zihnimizi harekete geçirmeye çalışıyoruz ve anksiyete yaşıyoruz. Durmak ya da koşmak........

© Gazete Damga